Αγέννητος

 
Στη μοναξιά μου έρχεται -

Ο ήχος ενός αυλού σε αμυδρά δάση που στοιχειώνουν τους απώτατους λόφους. Ακόμα και από το γενναίο ποτάμι φτάνουν μέχρι την άκρη της ερημιάς. Και ιδού Παν. Τα χιόνια είναι αιώνια πάνω, πάνω. Και το άρωμά τους καπνίζει προς τα πάνω στα ρουθούνια των αστεριών. Αλλά τι σχέση έχω με αυτά;
Σε μένα μόνο το μακρινό φλάουτο, το μόνιμο όραμα του Παν. Από όλες τις πλευρές Πανοραμική λήψη στο μάτι, στο αυτί. Το άρωμα του Πάνα διαπερνά, η γεύση του να γεμίζει τελείως το στόμα μου, έτσι ώστε η γλώσσα ξεσπά σε μια παράξενη και τερατώδη ομιλία. Η αγκαλιά του έντονη σε κάθε κέντρο πόνου και ηδονής. Η έκτη εσωτερική αίσθηση φλέγεται από τον εσώτατο εαυτό Του, Εγώ πέταξα στον γκρεμό της ύπαρξης .Ακόμα και στην άβυσσο, αφανισμός. Τέλος στη μοναξιά, όπως σε όλους. Παν! Παν! Ίο Παν! Ίο Παν!